przy otwarciu strony odezwał się dzwoniec

jedno z możliwych środowisk życia - las Rodzaj: Carduelis

głosy innych ptaków z rodzaju Carduelis


Dzwoniec - Carduelis (Chloris) chloris

Dzwoniec jest małym, częściowo wędrownym ptakiem z podrodziny łuskaczy (Carduelinae), rodziny łuszczaków (Fringillidae), rzędu wróblowych (Passeriformes) i podrzędu śpiewających (Oscines). Występuje w Europie (bez północnej części Skandynawii), w Azji Mniejszej, Azji Środkowej oraz w Afryce Północnej. Dobrze czuje się na skrajach lasów liściastych i mieszanych, w zadrzewieniach śródpolnych, w sadach, alejach i parkach miejskich. Populacje wędrujące spędzają zimę w południowych rejonach występowania. Duża część ptaków zimuje w południowej Europie, w basenie Morza Śródziemnego.

Dzwoniec ma dużą głowę, silny dziób i rozwidlony ogon. Jego upierzenie jest oliwkowozielone. Skrzydła i ogon są ciemniejsze, z żółtymi brzegami. Samiec ma żywo żółtozielony spód ciała i skrzydła z szerokim żółtym obrzeżeniem. Samica jest raczej szara i brązowa, a żółte obrzeżenie jej skrzydeł jest węższe. W szacie młodocianej występują podłużne paski na grzbiecie i spodzie ciała. Dzwoniec jest niewiele mniejszy od wróbla (Passer domesticus). Osiąga średnio: długość ciała ok. 14-15 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 24-27 cm i wagę ok. 20-24 g. Dzwoniec odżywia się nasionami roślin (zwłaszcza chwastów), pączkami, zielonymi pędami, listkami i owocami. W sezonie lęgowym zjada również owady. W okresie polęgowym żyje w stadach często z innymi ziarnojadami. Dzwoniec odzywa się różnymi głosami. Jednym z nich jest charakterystyczny, miły dla ucha szczebiot, niekiedy porównywany do głosu dzwoneczków. Innym charakterystycznym dźwiękiem jest przeciągły, wibrujący gwizd, wydawany przez samce w czasie godów. Dzwoniec często przesiaduje w podszczytowych częściach koron drzew i śpiewa. Często przelatuje z miejsca na miejsce. Dobrze i zwinnie skacze po ziemi i gałązkach drzew. Lot ma szybki i falisty.

Gniazdo dzwoniec zakłada niezbyt wysoko (1,5-4,5 m nad ziemią) między gałeziami drzew lub krzewów, zwykle blisko pnia. Jest ono uwite z gałązek, źdźbeł trawy i mchuz wgłębieniem wysłanym miękką trawą, włosiem, piórami i innym materiałem. W sezonie lęgowym (kwiecień-lipiec) ptaki wyprowadzają 2 lęgi. W jednym lęgu samica składa 4-6 białawych jaj z nielicznymi, ciemnobrązowymi plamkami, które sama wysiaduje przez 11-15 dni. Młode pozostają w gnieździe przez dwa tygodnie, gdzie są karmione przez oboje rodziców.

W Polsce dzwoniec jest pospolitym ptakiem lęgowym w całym kraju. Regularnie też u nas zimuje. Jest pod ochroną.

posłuchaj moich własnych nagrań dzwońców

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
dzwoniec - nawoływaniemp360 kb
dzwoniec - szczebiotmp333 kb
dzwoniec - jedna zwrotkamp319 kb
dzwoniec - szczebiot i nawoływaniemp323 kb
dzwoniec - śpiewmp374 kb
dzwoniec - śpiew i gwizdmp3158 kb

rodziny i gatunki
alfabetyczny spis ptaków


Czeczotka - Carduelis (syn. Acanthis) flammea

Czeczotka, czeczotka zwyczajna jest małym ptakiem wędrownym z podrodziny łuskaczy (Carduelinae), rodziny ziarnojadów (Fringillidae), rzędu wróblowych (Passeriformes) i podrzędu śpiewających (Oscines). Wśród tego gatunku wyróżnia się kilka podgatunków. Czeczotka zamieszkuje skraj tundry i lasotundrę północnej Eurazji i Ameryki Północnej. Zasiedla również góry Europy środkowej - górną granicę piętra lasu. W latach nieurodzaju masowo pojawia się w Europie środkowej.

U obu płci grzbiet jest jasnoszary z ciemnymi kreskami, spód ciała białawy, a po bokach ciała występują podłużne kreski. Na podbródku widnieje czarna, a na czole - czerwona plama. Samica ma białawy, kreskowany kuper i szarą, kreskowaną pierś. U samca pierś i kuper są różowe. Jest to ruchliwy ptak podobny trochę do makolągwy. Różni się od niej brakiem białych akcentów na ogonie i nieco dłuższymi skrzydłami. Ptak ten osiąga średnio: długość ciała ok. 13 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 22-25 cm i wagę ok. 12 g. Czeczotka odżywia się nasionami drzew (szczególnie lubi nasiona brzozy), a w sezonie lęgowym zjada również owady.

Gniazdo (przypominające gniazdo makolągwy) czeczotka zakłada na drzewach i krzewach, niewysoko nad ziemią. W sezonie lęgowym (maj-czerwiec) ptaki wyprowadzają Jeden lub dwa lęgi. W jednym lęgu samica składa 5-6 jaj, które są wysiadywane przez 10-12 dni. Pisklęta (gniazdowniki) opuszczają gniazdo po 11-14 dniach.

Do Polski czeczotki regularnie przylatują na zimę. Prawdopodobnie nielicznie przystępują do lęgów w naszych górach. Czeczotki przylatują do nas w październiku-listopadzie, a odlatują w marcu-kwietniu. Czeczotki są pod ochroną.

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
czeczotka - trylemp3106 kb
czeczotka - tryle i nawoływaniamp389 kb
czeczotkimp3192 kb

rodziny i gatunki
alfabetyczny spis ptaków


Rzepołuch - Carduelis (syn. Linaria) flavirostris

Rzepołuch jest częściowo wędrownym lub wędrownym ptakiem z rodziny ziarnojadów (Fringillidae), podrodziny łuskaczy (Cardueliinae), rzędu wróblowych (Passeriformes) i podrzędu śpiewających (Oscines). Występuje wyspowo w kilku podgatunkach w Irlandii, Anglii, Skandynawii, Turcji, Iranie, Himalajach i w górach Azji Centralnej. Zimuje w zachodniej i środkowej Europie. Zamieszkuje górską tundrę z kępami krzewów i karłowatymi brzozami, subalpejskie łąki w pobliżu granicy lasów i tereny stepowe z rzadkimi zaroślami. Spotyka się go na terenach otwartych z niską roślinnością trawiastą, na łąkach, pastwiskach, ugorach i na brzegach wrzosowisk. Zimą chętnie przebywa na terenach nadmorskich, na nadbrzeżnych polach uprawnych, nieużytkach oraz na terenach trawiastych, często zalewanych przez pływy morskie.

Ptaki te osiągają średnio: długość ciała ok. 14 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 23 cm i wagę ok. 15 g. Mogą żyć nawet do sześciu lat. Rzepołuch jest wielkością zbliżony do makolągwy, ale ma od niej dłuższy ogon i krótszy dziób. Rzepołuch ma ciało oliwkowobrunatne, pokryte ciemnobrązowymi smugami i biały brzuch. W upierzeniu godowym kuper samca jest różowy. Rzepołuch odżywia się nasionami traw i chwastów. Szczególnie lubi nasiona mniszka lekarskiego, szczawiu i ostu. W sezonie polęgowym rzepołuchy gromadzą się w dużych stadach i razem szukają pożywienia głównie na ziemi.

Ptaki te gniazdują w dolnych partiach krzewów przy ziemi. Gniazdo jest czarkowate, silnie splecione z cienkich korzonków przeplatanych źdźbłami traw. Samica składa 4-6 jaj, które wysiaduje sama przez ok. 14 dni. Młode pozostają w gnieździe przez następne 2 tygodnie.

W Polsce rzepołuch należy do ptaków przelotnych i nielicznie zimujących. Przeloty rzepołuchów przez nasz kraj mają miejsce w marcu-kwietniu oraz we wrześniu-listopadzie. Gatunek ten jest objęty ochroną.

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
rzepołuchmp321 kb
rzepołuch - dłuższy występmp3199 Kb

rodziny i gatunki
alfabetyczny spis ptaków


Czyż - Carduelis (syn. Spinus) spinus

Czyż (czyżyk) jest małym, częściowo wędrownym ptakiem z podrodziny łuskaczy (Carduelinae), rodziny ziarnojadów (Fringillidae), rzędu wróblowych (Passeriformes) i podrzędu śpiewających (Oscines). Występuje w Wielkiej Brytanii, Pirenejach, Europie Środkowej i Wschodniej, w Azji Mniejszej, w południowej i środkowej Azji oraz na Dalekim Wschodzie po Sachalin i Japonię. Populacje wędrowne zimują w południowej i południowo-zachodniej Europie. Czyż zamieszkuje wilgotniejsze typy drzewostanów iglastych i mieszanych z domieszką świerka. W zimie czyże można spotkać w olsach, do których przenoszą się w stadach. W latach nieurodzaju czyże masowo pojawiają się w europie środkowej.

Czyż jest mniejszy od wróbla domowego (Passer domesticus). Osiąga średnio: długość ciała ok. 12 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 21 cm i wagę ok. 13 g. Ma spiczasty dziób i dość krótki ogon. Upierzenie czyża jest zółtozielone, na skrzydłach widnieją dwie żółte przepaski,a nasada ogona ma żółte obrzeżenie. Samiec odróżnia się od samicy czarnym wierzchem głowy i podgardlem oraz żywo żółtym spodem ciała. Samica jest szarozielona, bez czarnego rysunku na głowie, pokryta ciemnymi kreskami. Osobniki młodociane mają upierzenie podobne do samicy, ale jaśniejsze i wyraźniej kreskowane. Lot czyża jest falisty. Jego śpiew to szybko powtarzany melodyjny świergot zakończony przeciągłym poświstem. Czyż odżywia się nasionami (głównie olchy i brzozy oraz drzew iglastych), a w sezonie lęgowym zjada owady. W okresie polęgowym czyże gromadzą się w stada, do kilkudziesięciu sztuk i przenoszą się do olsów, gdzie pożywiają się nasionami olch. Czyże uwijają się wśród olch, zawisając na cienkich gałązkach i sprawnie wydziobują drobne nasiona z olchowych szyszek z cichym pogwizdywaniem.

Czyż gniazdo zakłada w rozwidleniu gałązek, głównie świerków, od 8 m wzwyż. Gniazdo ma kształt małej, silnie wgłębionej, grubościennej czarki. Zbudowane jest z mocno splecionych korzonków, suchych traw, mchów i włókien roślinnych. W sezonie lęgowym (kwiecień-lipiec) czyż wyprowadza 1-2 lęgi. W jednym lęgu samica składa 4-5 białych (z niebieskawym odcieniem) jaj z drobnymi czerwonymi lub brunatnymi plamkami, które sama wysiaduje przez ok. 13 dni. Samiec w tym czasie ją dokarmia. Młode (gniazdowniki) opuszczają gniazdo po ok. 2 tygodniach.

W Polsce czyż jest gatunkiem średnio licznym lęgowo i zimującym. Gniazduje głównie w górach i na północnym wschodzie kraju. Przeloty czyżów przez nasz kraj mają miejsce w marcu-kwietniu oraz we wrześniu-październiku. Czyże najłatwiej zobaczyć jest zimą, ponieważ wtedy pojawiają się u nas czyże przylatujące z lasów iglastych Skandynawii i północnej Rosji. Te czyże zimują na obszarze całej Polski. Czyże objęte są ochroną.

posłuchaj moich własnych nagrań czyży

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
stadko czyżykówmp3188 kb
nawoływanie czyżykamp348 kb
nawoływanie czyżyka na tle innych ptakówmp3106 kb
czyż i ziębamp3159 kb
śpiew czyżykamp3155 kb

rodziny i gatunki
alfabetyczny spis ptaków


Makolągwa - Carduelis (syn. Linaria) cannabina

Makolągwa jest małym, częściowo wędrownym ptakiem z podrodziny łuskaczy (Carduelinae), rodziny ziarnojadów (Fringillidae), rzędu wróblowych (Passeriformes) i podrzędu śpiewających (Oscines). Występuje w kilku podgatunkach w Europie, Afryce północnej i w Azji. Dobrze czuje się na terenach otwartych z krzakami, w młodnikach, w sadach, ogrodach, na miedzach śródpolnych i na skrajach lasów, a także na słonych bagnach, unika natomiast parków miejskich. Populacje wschodnie i północne spędzają zimę w południowych rejonach występowania i na wybrzeżach. Duża część ptaków zimuje w Europie południowej (w basenie Morza Śródziemnego).

Makolągwa jest mniejsza od wróbla domowego (Passer domesticus). Ma smukłą sylwetkę i długi ogon. Osiąga średnio: długość ciała ok. 13 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 23 cm i wagę ok. 18 g. Samiec w szacie godowej ma szkarłatne czoło i pierś, szarą głowę, brązowy wierzch ciała, jaśniejszy spód, poznaczony ciemniejszymi smugami oraz lotki i sterówki ciemnoszare, biało obrzeżone. Samica nie ma czerwonych akcentów, ma jasnobrązowy grzbiet, jasny spód oraz smugi na grzbiecie i spodzie. Samiec w szacie spoczynkowej upodabnia się do samicy - szarość głowy i czerwone plamy zostają zastąpione kolorem brązowym, a pierś pokrywa się smugami. Młode mają upierzenie podobne do samicy, ale bardziej kreskowane. Makolągwa jest ptakiem towarzyskim. Często przesiaduje na krzakach, drzewach i słupach telefonicznych. Jej lot jest falisty i szybki. W okresie polęgowym tworzy hałaśliwe stada, często z innymi ziarnojadami (rzepołuchami, dzwońcami i ziębami), a także z wróblami domowymi, żerujące na zachwaszczonych nieużytkach. Stada tych ptaków spotyka się również na wybrzeżach i słonych bagnach. Makolągwa odżywia się przede wszystkim nasionami traw i chwastów, rzadziej krzewów i drzew. Od zamiłowania do nasion konopii ptak ten wziął swoją nazwę gatunkową od łacińskiego słowa cannabis - konopie. W sezonie lęgowym makolągwa zjada również owady i(np. muchy i komary) i inne drobne bezkręgowce (mszyce, pluskwy, chrząszcze, pająki itp.). Śpiew makolągwy to szereg melodyjnych, fletowych trylów i gwizdów przeplatanych głosem wabiącym.

Makolągwy mają skłonność do gnieżdżenia się w luźnych grupach (do 20 ptaków). Gniazdo, zbudowane ze źdźbeł, korzonków i włókien roślinnych, wysłane sierścią i puchem roślinnym, umieszczone jest niezbyt wysoko nad ziemią (0,5-2 m) w gęstych zaroślach (np. w krzewach kolcolistu, wawrzynu, kaprifolium, bukszpanu, głogu itp.), na młodym drzewku iglastym lub w żywopłocie. Zdarza się, że na jednym krzaku jest kilka gniazd. Czasem gniazdo umieszczone jest na ziemi lub w trawie. W sezonie lęgowym (kwiecień-lipiec) ptaki wyprowadzają 2-3 lęgi. W jednym lęgu samica składa 4-6 jasnoniebieskich jaj z nielicznymi czerwonawymi plamkami,które wysiaduje przez 12-14 dni. Obydwoje rodzice karmią pisklęta. Młode (gniazdowniki) opuszczają gniazdo po ok. dwóch tygodniach.

W Polsce makolągwa jest dość pospolitym ptakiem lęgowym, głównie na niżu. Ptaki te u nas też regularnie zimują. Makolągwy pojawiają się licznie w naszym kraju na przelotach: w marcu-kwietniu oraz we wrześniu-październiku. Gatunek ten jest pod ochroną.

posłuchaj moich własnych nagrań makolągwy

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
makolągwa śpiewa na tle innych ptakówmp364 kb
makolągwa - śpiewmp380 kb
makolągwa - trochę inny śpiew (gorsze nagranie)mp3182 kb
makolągwa - jeszcze inne motywy mp3189 kb

rodziny i gatunki
alfabetyczny spis ptaków


Szczygieł - Carduelis carduelis

Szczygieł jest małym, częściowo wędrownym ptakiem z rodziny łuszczaków (Fringillidae), podrodziny łuskaczy (Carduelinae), rzędu wróblowych (Passeriformes) i podrzędu śpiewających (Oscines). Występuje w kilku podgatunkach w prawie całej Europie (z wyjątkiem Skandynawii), Afryce Północnej, Azji Mniejszej i Azji Środkowej. Populacje wędrujące (gniazdujące w zimniejszych rejonach) spędzają zimę w południowych rejonach występowania. Duża część ptaków zimuje w Europie południowej, w basenie Morza Śródziemnego. Szczygieł zamieszkuje brzegi lasów liściastych i mieszanych, kępy zadrzewień śródpolnych i nadrzeczne łęgi. Spotkać go też można w większych ogrodach i parkach. W okresie wiosennym i letnim trzyma się głównie koron drzew, natomiast poza sezonem lęgowym przebywa na otwartych polach, odłogach i nieużytkach porośniętych ostami i łopianem.

Obie płci są kontrastowo i ładnie ubarwione: Na głowie czerwona plama wokół nasady dzioba, boki głowy i podgardle białe, wierzch głowy i zausznice czarne, kark i wierzch ciała beżowe, kuper biały, pierś jasnobrązowa, brzuch białawy, skrzydła i ogon czarne, przez środek skrzydła biegnie szeroki, żółty pas. W szacie młodocianej brak jest czerwonych akcentów na głowie. Szczygieł jest mniejszy od wróbla (Passer domesticus) i ma rozwidlony ogon. Osiąga: długość ciała ok. 12-13 cm, rozpiętość skrzydeł 23-25 cm i wagę 14-19 g. Szczygieł nie jest bardzo płochliwy. Często przelatuje z miejsca na miejsce, zatrzymując się na drzewach, krzewach i roślinach zielnych. Jego lot jest szybki, falisty. Śpiew szczygła składa się z miękkich, kilkakrotnie powtarzanych tonów wabiących, przeplatanych trylami i świergotem. Jesienią i zimą szczygły zbierają się w większe stada i żerują na polach i ugorach. Głównym pożywieniem szczygłów są nasiona (szczególnie lubią nasiona ostu i łopianu - nazwa Carduelis wywodzi się od łacińskiego słowa carduus, oset). W sezonie lęgowym zjadają również owady.

Gniazdo, dobrze ukryte, często zawieszone na końcach gałązek drzewa liściastego, wysoko nad ziemią, jest grubościenną czarką uwitą z gałązek, korzonków, traw, mchu, wysłane włosiem i puchem. W sezonie lęgowym (kwiecień-lipiec) ptaki wyprowadzają 2-3 lęgi. W jednym lęgu samica składa 4-5 niebieskawych jaj z brązowymi plamkami, które sama wysiaduje przez 12-14 dni. Młode opuszczają gniazdo po ok. dwóch tygodniach.

W Polsce szczygieł należy do ptaków średnio licznych lęgowo na obszarze całego kraju. Regularnie też u nas zimuje. Objęty jest ochroną.

posłuchaj moich własnych nagrań szczygłów

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
szczygieł - jedna zwrotkamp347 kb
szczygieł - inny przykład śpiewump3173 kb
szczygieł - śpiewmp3109 kb
szczygieł na tle innych ptakówmp3149 kb
jeszcze inny śpiew szczygłamp370 kb

rodziny i gatunki
alfabetyczny spis ptaków


głosy innych ptaków z rodzaju Carduelis
posłuchajtyp plikurozmiar
czeczotka tundrowa ptak regularnie zalatujący do Polskimp323 kb

rodziny i gatunki
alfabetyczny spis ptaków


łuszczaki
ziarnojady
ptaki wróblowe
ptaki niewróblowe - łaźce, sowy, drapieżne, gołębiowe, żurawiowe
inne ptaki niewróblowe
alfabetyczny spis ptaków